De “instant” maatschappij

A-Man heeft het vandaag wat.moeilijker. Ik zweef tussen teleurstelling en verslaving denk ik. Klinkt erg, voelt erg maar is vanop afstand minder dramatisch dan je zou denken. Ik heb het over communicatie verslaving. Lees mail, Whatsup, Skype en al die sociale platformen die je vandaag om de oren slaan.

(Mijn)-Woman en ik zijn door omstandigheden nogal vaak gescheiden. Je zou denken ja dan bel je, mail je, chat je. Maar ik vind mijn draai niet in het communicatie gebeuren met haar.  (Mijn)-Woman, besef ik,  is heel sterk in compartimentamiseren. Eén deel is volop bezig liefdesverdriet aan het verwerken. Eén deel is bezig met online flirten, menselijke psychologie begrijpen en online advertenties aan het uitpluizen voor het plezier. Een hobbie denk ik om alles licht en luchtig te maken voor haarzelf. Niet teveel vragen te stellen en genieten van het goddelijke lichaam dat ze heeft (hoho, hier krijg ik commenaar op van haar). En een derde  en laatste deel heeft een band met mij. Een band waar we elkaar zien, steunen, lief hebben en er samen op uittrekken om (erotische) avonturen te beleven.

Maar  ik heb het soms moeilijk met de beleving van die compartimenten. Elk onderdeel heeft zijn eigen communicatie manier merk ik. Ik heb het geluk dat ik haar “live” kan beleven. Het liefdesverdriet stuk is dan weer een aanklacht aan de ex om het verdriet en bedrog dat hij aan haar en anderen aandeed. Geschreven in een scherpe maar stijlvolle pen. Het flirten is speels, frequent, licht …

Maar ik, ik snak naar haar. Misschien ben ik teveel product van onze “instant” maatschappij. Ga ik uit van “always connected”. Maar ik kijk uit naar onze interactie, zelfs digitaal.  Naar de fijne pen. Haar woord en gedachte. Maar ik denk dat ik verdrink in de kakofonie: mailtjes met voorstellen in de liefste bewoordingen. Kleine dingen op whatsapp waar ik belang aan hecht. Ik kijk daarnaar uit.  Een kleine bevestiging.  Een glimlach. Een digitale zoen. 

Het politiek correct antwoord zou zijn; verslaving aan onze “always on” mentaliteit is verkeerd. Maar deze romanticus hoopt, zelfs als het een slecht geschreven vluggertje is van antwootd, altijd op dat stukje band die komt bovendrijven boven de kakofonie van anderen. Ben zelfs teleurgesteld in mezelf om het hier te schrijven. Haar het te vragen. ’t Zou zo makkelijk zijn mijn gedrag aan te passen maar mijn hartje vind het zo fijn haar te lezen. Dus  ga ik voor “instant hapiness” tot de volgende live? Of eerder verwachtingen verlagen en weten dat ze er wel is? Detox met andere woorden. Of verwacht ik teveel van mensen? Misschien moet ik leren blij te zijn met wat ik heb ipv de lat zo hoog te leggen (maar voel de lat niet hoog liggen). Tijd zal het uitwijzen. Maar ’t is eruit! En als ik het antwoord vindt laat ik het hier achter, tenzij jullie ze al hebben natuurlijk!

I’m a man so what!

Xxx A-Man so What

Advertenties

Auteur: A-Man-So-What

Dus, ik ben een 40-jarige hetero man, leuke job, 100-tal collega’s en volle evolutie van een brave huisman sinds 20 jaar naar ervaren swinger in een open relatie. Maar alles is niet altijd rozegeur en manneschijn. Het is de spannendste periode van mijn leven. Ik heb het gevoel dat ik volop leef. Nooit zulke fantastische ervaringen en intensiteit beleefd. Maar met hoogtes komen ook laagtes. Je partner zo hard lief hebben dat je haar de plaats laat om haar eigen erotiek te beleven. Maar dan ook moeten omgaan met de uitdagingen daarvan. M.a.w. leidt je een spannend leven of kies je voor een stabiel leven. Maar soms heb ik ook gewoon zin om iets “gewoons” te vertellen. We zullen wel zien.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s